به بهانه ای روزجهانی آزادی بیان و مطبوعات

ضمن تبریک روز جهانی مطبوعات و آزادی بیان به تمام بیان کنندگان، ژورنالیستان و نویسندگان عرصه اطلاع رسانی؛ نکاتی چندی به عنوان "آسیب شناسی آزادی بیان" در زمینه آزادی بیان آزادانه بیان می شود:

الف- هدف از آزادی بیان و نوشتن و گفتن مطالب به هر نحوی که بخواهد، چیست؟

آنچه که در بدو امر به نظر می رسد این است که هرکس، در هر رابطه و در هر موضوع ( اجتماعی، سیاسی، فرهنگی، دینی، مذهبی، انتقادی، تاریخی و...) که خواست کاغذ مشق کنند و مطلب سرهم سازند ولو توهین به ادیان، مذاهب، اشخاص حقیقی و حقوقی باشد. اما هدف اصلی آزادی بیان؛ جنبه اطلاع رسانی  و آگاه کردن جامعه است که نباید در گیرودار مشکلات روزمره از امور دیگر( سیاست، فرهنگ

(بخش سوم)

راهکارهایی برای بیرون رفت از مشکلات اقتصادی

1- تدوین برنامه مدون و جامع اقتصادی

پلان گذاری و برنامه ریزی دقیق و شفاف اقتصادی برای جذب سرمایه گذاری ( داخلی و خارجی) می تواند برخی از مشکلات موجود را حل کند. قوانین دقیق و کارا برای سازوکار و نظم بخشیدن بر نحوه فعالیت اقتصادی شرکت های خصوصی و خارجی و تعدیل قوانین موجود که دارای نواقص و کاستی های فروانی است ، می تواند برای احیای اقتصادی و انکشافی کشور مفید باشد. سرمایه گذاری خارجی در صورت می تواند مفید باشد و در ایجاد اشتغال و پائین آوردن نرخ بیکاری، کارایی داشته باشد که براساس سیاست های اقتصادی کشور میزبان و در مسیر توسعه و شکوفای اقتصادی آن کشور حرکت کند و الا ممکن است همین سرمایه گذاری از ناحیه شرکت های خصوصی خارجی در برخی از زمان ها منجر به بدتر شدن وضعیت گردد. از باب مثال اگر سرمایه گذاری براساس یک سیاست اقتصادی مدون و منظم و کارا نباشد و جذب سرمایه از خارج ، استقراض از کشورهای خارجی و تعهد مالی به آن کشورها بدون پشتوانه مالی داخلی انجام گیرد، در صورت خارج شدن سرمایه گذاران خارجی از بازار تولید و صنعت کشور و بیرون شدن سرمایه های مالی و ارزی کشورها و شرکت های خارجی، کشور میزبان دچار بحران عمیق در زمینه های مختلف اقصادی و انکشافی خواهد گردید که جبران آن به این آسانی میسر نخواهد شد. بنابراین باید سرمایه گذاری خارجی و جذب سرمایه آنان بر اساس پالیسی شفاف، قانونمند، بدور از گرایشات و موضع گیری های سیاسی و بر مبنای حرکت به سوی توسعه پایدار انجام شود.

تائید کابینه جدید هدفمند یا مصلحتی؟

با تائید اکثر وزراء پیشنهادی رئیس جمهور توسط پارلمان یک گام دیگر به سوی مردم سالاری  برداشته شد. اما در این میان چند نکته حایز اهمیت است که باید با دقت بیشتر به آن نگاه شود:

-          رای ندادن نمایندگان به برخی از وزراء پیشنهادی با چه ملاحظاتی صورت گرفته است؟ سیاسی، قومی، مذهبی؟

-     تائید برخی از وزراء پیشنهادی که حایز کسب اکثریت آراء نشدند از جمله" وزرای پيشنهادی برای وزارت مخابرات، انكشاف شهری و عودت مهاجرين آقايان سنگين، يوسف پشتون و اكبر اكبر به ترتيب 120،121 و 118 رای مثبت در جريان رای گيری روز پنجشنبه بدست آورده بودند كه براساس قانون آنان مي بايست هر كدام 123 رای از 244 رای حاضر را بدست مي آوردند" بنا بر ملاحظات قومی با توجه به اینکه این سه نفر از قوم پشتون می باشند، صورت گرفته است یا نمایندگان مردم  مصالح و منافع ملی را در نظر گرفته اند، یا بازی های پشت پرده کارگر افتاده است؟

-     تائید مجدد این افراد در روز شنبه با وجود اینکه بر اساس قانون، افراد حاضر در جلسه پارلمان به حد نصاب که جلسه قانونی باشد، نرسیده بودند؛( از 248 نماینده 123نماینده حاضر بودند) با چه دلیلی می تواند جنبه قانونی و حقوقی داشته باشد؟ نکند نمایندگان محترم تصمیمات خود را بالاتر از قانون اساسی می دانند؟ و سلایق خود را مقدم بر قانون اساسی!!!

-     بالآخره نمایندگان محترم باید بیش از همه، به قوانین بخصوص قانون اساسی پایبند باشند، تا قانون گذاران  خود سنت سیئه قانون شکنی را در جامعه رایج نسازند.

-          دیدگاه شما چیست؟