دیگاه فقهاء اهل سنت

علماء اهل سنت  دست دادن با نامحرم را جایز نمی دانند( بجز زنان مسن)  حتی برخی از آنان  دست دادن با محارم را نیز حلال نمی دانند.

بهوتی : دست دادن با زن جوان نامحرم جایز نیست زیرا مصافحه با نامحرم بدتر از نگاه کردن به او است، اما دست دادن با زنان مسن (عجوزه) طبق آنچه در کتاب الفصول و الرعایة ذکر شده است اشکال ندارد.[1]

در جای دیگر از احمد حنبل نقل می کند:

امام احمد دست دادن با زن اجنبی را شدیدا مکروه( حرام)  می داند حتی دست دادن با محارم را. اما برای پدر دست دادن با دخترش را تجویز کرده است. ولی گرفتن دست زن مسن اشکال ندارد.[2]

حجاوی بعد از بیان حرمت نگاه کردن به زنان نامحرم و حتی پسران که تاهنوز ریش در نیاورده اند، چنین می گوید:

هرگاه نگاه کردن به اجنبیه حرام باشد، لمس بدن او نیز حرام است چون لمس بدن نامحرم در ایجاد لذت و تحریک شهوت قوی تر است لذا اگر شخص روزه دار بدن نامحرم را لمس کند و این کار باعث احتلام وی گردد، روزه اش باطل می شود اما اگر با نکاه کردن به اجنبیه محتلم گردد روزه اش باطل نمی شود.[3]

نووی:

هرجا که نظر کردن به اجنبیه حرام باشد، لمس نامحرم به طریق اولی حرام است، زیرا لمس در ایجاد لذت و برانگیختن شهوت قوی تر است.[4]

ادله مسأله از منظر دانشمندان عامه

دلیل دوم- روایات

روایات که می توان با آنها بر حرمت مصافحه با اجنبیه استدلال کرد دو دسته اند:

الف- روایات که در خصوص مورد مصافحه وارد شده اند.

ب- احادیث که پیرامون چگونگی بیعت پیامبر اسلام با زنان وارد شده اند.

دسته اول  

1-     عن أبى بصير عن أبى عبد الله ( ع ) قال : " قلت له هل يصافح الرجل المرأة ليست بذات محرم ؟ فقال : لا . إلا من وراء الثوب. [1]

ابو بصیر می گوید از امام صادق علیه السلام سئوال کردم که آیا مرد با زن که محرم او نیست می تواند مصافحه کند؟ حضرت فرمود: نه ، مگر از وراء لباس. این حدیث از حیث سند صحیح است و دلالت آن نیز تمام است. حضرت نهی از این کار کرده است نهی طبق آنچه در اصول ثابت شده است ظهور در حرمت دارد.

2- حدیث دوم موثقه سماعة است. عن سماعة بن مهران قال: سألت أبا عبد الله عليه السلام عن  مصافحة الرجل المرأة . قال ( ع ) : لا يحل للرجل أن  يصافح المرأة إلا امرأة  يحرم عليه  أن  يتزوجها اخت أو بنت أو عمة  أو خالة  أو  بنت اخت أو نحوها ، وأما المرأة التي يحل له أن يتزوجها فلا يصافحها إلا من وراء الثوب ولا يغمز كفها.[2]

مصافحه با نامحرم؛ جایز یا حرام؟

(بررسی تطبیقی موضوع از دیدگاه فریقین)

یکی از مسائل مبتلابه

 جامعه اسلامی بخصوص افراد که در جامعه حضور فیزیکی دارند و مشغول کارهای اجرایی به صورت مختلط با غیرهمگن درمحل کار وادارات می باشند ویا با افراد غیرهمجنس از کشورهای غیر اسلامی سروکار دارند؛ نحوه رابطه کاری و رعایت عرف دیپلوماسی با زنان بخصوص زنان مسلمان (مراجعین یا کارمندان زن) می باشد؛ که آیا دست دادند مردان با زنان نامحرم - آنگونه که در کشورهای غیر اسلامی رایج است ومتأسفانه در برخی از کشورهای اسلامی  در حال رایج شدن است- از منظر فقهی و شرع جایزاست یا حرام؟ با توجه با این نکته که در اکثر کشورهای اسلامی مردم مسلمان اند  واکثرا دارای غیرت دینی هستند؛ نمی توانند تحمل کنند که همسران یا دختران و یا خواهران شان در ادارات با جنس مخالف دست می دهند و مصافحه می نمایند. لذا در این جزوه سعی گردیده تا این مسأله از دیدگاه فقهاء مسلمین بررسی و مورد غور قرار گیرد.

طرح مسأله

زن در آينه ي اسلام

تا اينجا وضع و موقعيت نكبت بار زن در اديان ديگر و همچنين در ميان ملت ها بطور اجمالي بررسي گرديد، اينك مقام و ارزش زن از ديدگاه اسلام ارزيابي مي گردد؛

اسلام ، مرحله نوين زندگي زن

با ظهور اسلام و تعليمات ويژه آن زندگي زن وارد مرحلة نويني گرديد، در اين دوره زن مستقل و از كليه حقوق فردي و اجتماعي و انساني برخوردار گرديد. اسلام زن را مانند مرد بر خوردار از روح كامل انساني و اراده و اختيار دانسته و او را در مسير تكامل كه هدف آفرينش است، مي بيند. لذا هر دو را در يك صف قرارداده و با خطاب هاي « ياايها الناس و يا ايها الذين آمنوا » مخاطب ساخته، برنامة تربيتي، اخلاقي و علمي را بر آن ها لازم كرده است. (تفسير نمونه با اقتباس و تلخیص) اكنون به صورت مختصر، آياتي در اين مورد ذكر مي شود:

 پاسخ به این دوست عزیز : از اظهار نظر و دقت شما متشکرم. اما مطالب نوشته شده کاملا مستند است. اگر آدرس مطالب در مقاله نیامده بخاطر این است امکان ویرایش و ارایه منابع در پاورقی در وبلاگ چند روزی است که مشکل دارد. اینک آدرس مطلب مورد انتقاد شما: کتاب حقوق زن در اسلام : نوشته شهید مطهری ص 249 و آنچه باید یک زن بداند، اسدالله محمدی نیا ص29، ناشر، دفتر تبلیغات حوزه علمیه قم. البته منابع تمام مطالب را در متن مقاله افزودم می توانید دو باره مطالعه فرمائید .

( قسمت اول)

 در زندگي اجتماعي كه آميخته با فرهنگها و رسوم خاصي است، همواره دو راه متضاد در طول تاريخ حاكم بوده است؛ افراط و تفريط. از همه بيشتر اين تضاد در بر خورد با مسأله حقوق زن در جوامع تبارز يافته است. در اين نوشتار سعي شده است زن در آينة اديان، ملل و اسلام به تصوير كشيده شود تا خوانندگان محترم به ويژه خوهران گرامي با مقايسه كردن ديدگاه ها و در كنار هم قرار دادن آن خود قضاوت نمايند؛ كه ديدگاه اسلام كه چهارده قرن قبل مسأله حقوق زن و مقام آن را مطرح كرده درست است يا ديدگاه اديان و ملل آن روز؟ در قرن كنوني كه قرن علم وتکنولوژی است ؛ نظريات اسلام در اين زمينه متين و استوار است يا انظار مدعيان حقوق بشر و كشورهاي به اصطلاح متمدن ؟

 در اين نوشتار سعي شده تا در مقابل ديدگاه هاي ساير اديان، نظريات اسلام ـ هرچند به صورت فشرده ـ نيز انعكاس يابد، تا خواننده بدون فاصله، ديدگاهها را باهم مقايسه نمايد و فاصله ديدگاه ها و نظريات اسلام و ساير اديان را به سهولت دريابد. با اين مقدمه، نبشته حاضر را با طرح ديدگاه هاي ذيل آغاز مي كنم :

الف: زن از ديدگاه اديان

ب : زن از ديدگاه ملل

ج : زن از ديدگاه غرب

 د : زن از ديدگاه اسلام