برای پاسخگوی به این معادلات چند مجهولی دقت در موارد ذیل لازم به نظر می رسد:

1. آنچه از فعل و انفعالات جاری در افغانستان می توان استنباط کرد این است که سیاست آمریکا و کشورهای عضو ناتو در حال چرخش نود درجه ای است  که ممکن است بعد از تغییر عمده در پالیسی دولتمردان کنونی کاخ سفید، تغییرات نود درجه ای جای خود را به صد و هشتاد در جه بدهد.

گفت و گوهای نه چندان محرمانه بین سران طالبان و نیروهای آمریکایی و انگلیسی در مناطق مختلف؛ از ولایت هلمند تا قندهار و زابل و ... و خارج شدن برخی از نیروهای خارجی از این مناطق همگی نشاندهنده چرخش نود درجه ای به حساب می آیند.

2. فراخوانی سخنگوی دولت از افراد همانند ملا عمر و حکمتیار در پروسه صلح بیانگر بسیار از واقعیتهاست. در حالی که افراد مذکور در لیست سیاه تحت تعقیب حکومت آمریکا قرار داشته و دارند، فراخوانی فعلی در واقع به مثابه فراخوانی کاخ سفید از مهره های موجود برای تغییر قواعدبازی و تأمین اهداف مورد نظر و برد بازی در منطقه است.

 بنابراین حکومت فعلی افغانستان بدون مشورت با کاخ سفید از این افراد دعوت نکرده و نخواهد کرد و این پلان آغاز چرخش نیمه دوم (180 درجه) است که در آینده ای نه چندان دور مهره های موجود (کرزی و انصارش) از قواعد بازی حذف شده و مهره های جدید ( امثال ملا عمر و حکمتیار و ..) توسط لوی جرگه اضطراری یا برگزاری انتخابات صوری و سفارشی تحت عنوان ایجاد صلح و تحکیم دموکراسی زمام قدرت را در اختیار بگیرند.

 3. بر اساس برخی گزارشها، مخالفان دولت حامد کرزی (طالبان) از همان امکانات و تجهیزات بهره مند هستند که اردوی ملی از آن استفاده می کنند؛ یا شاید امکانات طالبان به مراتب بهتر ( کشنده تر ) از امکانات اردوی ملی باشد. این امکانات از کجا و از چه طریق و از کدام کشور خارجی به دست گروه طالبان می رسد؟ آیا نیروهای خارجی از نحوه اکمالات طالبان بی اطلاعند؟ قطعا جواب منفی است زیرا مردم عادی اطلاع دارند که طالبان از چه کشوری و توسط کدام ارگانها اکمال می شوند، پس نیروهای خارجی به طریق روشن تر و آشکارتر از مردم به این واقعیتها واقفند.

4. فاصله گرفتن متحدان دولت فعلی از حکومت موجود و نزدیک شدن آنان به نیروهای مخالف دولت، بیانگر این نکته است که شمارش معکوس چراغ سبز آمریکا برای زمینه سازی سقوط مهره های موجود آغاز گردیده است. مصاحبه پورفیسور ربانی با نشریه ترکیه ای و تأیید مذاکرات برخی از اعضاء جبهه متحد سابق شمال با طالبان، این مظنه را افزایش می دهد.

نتیجه: با توجه به موارد مذکور می توان به این نتیجه رسید که سیاست کاخ سفید در قبال کشورهای مورد اشغال و در حال منازعه سیاسی تدریجا در حال تغییر است و منافع ملی خود را در کنار آمدن با افراد رادیکال و بهره برداری از آنان می جوید. زیرا سیاست کشورهای قدرتمند بر اساس تأمین منافع ملی شان پایه ریزی می شود، نه بر اساس تأمین منافع کشورهای دیگر. لذا طرح پیش شرط های از سوی حکمتیار  از قبیل واگذاری امنیت مناطق جنوب و جنوب شرق ( مناطق پشتون نشین ) به نیروهای وابسته به حزب اسلامی و جدول بندی برای خروج نیروهای خارجی از افغانستان؛ برای پیوستن حکمتیار به پروسه صلح در برهه کنونی در این راستا قابل تفسیر است. بخصوص اینکه اظهارات ربانی مبنی بر عدم جنگ و جهاد علیه طالبان در صورت ورود آنان به کابل، این مطلب را مبرهن می سازد.